17 Aralık 2009 Perşembe

Poyraz Bildiriyor :) Hayatımın İlk 1 ayı...

Merhaba Ben Poyraz,

Beni beklemiyordunuz tabii şaşırdınız dimi? Tip olarak aynı babama benzesem de yazma genlerimi annemden aldım bu yüzden 2,5 aylıkken yazmaya başlamama şaşmamanız gerek. Doğduğum günden beri hem dünyaya alışmaya çalışıyorum hem de annemle babamı anlamaya çalışıyorum. Ben içeride rahattım aslında yediğim önümde yemediğim arkamdaydı şimdi dışarı çıkınca bir sürü derdim oldu sütü kendim çekmeye çalışıyorum uğraşıp duruyorum azıcık süt gelsin diye. Sonra sütle beraber hava doluyo içime onları çıkarmaya çalışmak ayrı bir çaba. Etrafımda sürekli duyuyorum herkes bebek olmak ne güzel ayy keşke bizde bebek olsak diyo ama bilmiyolar ki benim gibi minicik bir insan için süt içmek, gaz çıkarmak bile ne kadar zor olaylar. Hem herşeyi yeni öğreniyorum ben kolay mı sanıyosunuz koskoca bir dünya var keşfedecek.

Dünyaya ilk geldiğim günler kafama göre uyuyup canım isteyince uyanıyordum o zaman tabii gece gündüz, karanlık, aydınlık benim için farketmiyordu annemin anlattığına göre ben geceyle gündüzü karıştırıp hep gündüzleri uyumuş geceleri ağlamışım oysa ben o zaman bilmiyodum ki ne zaman uyunacak ne zaman kalkılacak. Zaten şu annemle babam çok tutarsızdı önce beni uyutmak uğraşıyorlardı sonra da tam uykunun en güzel yerinde uyandırmak için uğraşmaya başlıyorlardı. Doktor bunlara 2 saatte bir emzirin demiş diye yapmadıklarını bırakmıyolardı illa ki onların istediği saatte mi yemek yemek zorundayım canım. Kafam karışıyodu tabii önce uyuuuu diye yalvarıyolardı sonra da uyannnnn yavrum süt iççç diye yani bir karar veremiyolardı doğrusu. Örneğin aşağıda beni uyandırmak için çabalıyorlar bıraksanıza ne güzel uyuyorum bennn..



1,5 ay sonra filan çözdüm ben bu gece gündüz olaylarını pencereden bakıyorum hiç bir şey göremiyorsam geceymiş o zaman uyutuyo annemler beni sonra sabah 7 gibi karnım acıkıyo uyanıyorum bir bakıyorum dışarda herşey görünüyor heh diyorum tamam artık kalkalım annem o saatte kalkmak istemiyo tabii biraz mırın kırın ediyor yok efendim senelerce önce okul sonra iş hayatında hep erken kalkmış şimdi biraz uyusak nolurmuş pazarlık ediyor resmen benimle sabah iki saat ziv ziv konuşuyo tepemde hadi biraz daha uyuyalım nolurrrr diye. Yaa anneciğim ben büyüyüp okula gitmek için yataktan kalkmak istemediğimde sana yalvarıcam 5 dakka daha nolurr diye sen bana değil :) zaten bu annem çok komik kadın bakıyo ben uyumuyorum cin gibiyim gözlerini kapatıp uyuma numarası yapıyor yan gözle de acaba bende uyuyomuyum diye bakıyor ama yemezler anneciğim ben akşam erken yattım uykumu aldım sende gece yarılarına kadar blog, internet, dergi, kitap denen şeylerle uğraşma yat uyu benimle böylece uykunu alır sabah 7 de benimle beraber kalkarsın. Zaten sonunda dayanamayıp kalkıyo annem altımı filan değiştiriyor.

İlk günler bu alt değiştirme olayından da hiç hoşlanmadım zaten açıyolar oramı buramı hiç mi hiç sevmedim her seferinde bastım yaygarayı komşular duysa annemler bana işkence yapıyo sanırdı o kadar çok ağlıyodum annem de üzülüyodu tabii hatta bazen altını değiştirmesem mi bile diye düşündü ama öyle bırakmaya kıyamadı. Sonradan alıştım bu olaya meğer güzel birşeymiş ağlayacak birşey yokmuş temizleniyomuş insan.

Dünyaya geldim annemle tanıştım süt veren kişi beni besliyor birde sürekli beni koklayıp öpmeye çalışıyor onu anladım da bir de bir adam vardı hastanede 2 gece bizimle kaldı eve gidiyoruz aa bir baktım o da bizimle geliyor zaten ilk 2 gece benimle çok ilgilendi sürekli altımı değiştirdi ben ağlarken beni uyutmaya çalıştı hatta bir ara yanında uyuyakalmışım.

Çok güzel kırmızı arabası vardı bizi arabaya koydu evimize getirdi meğer o benim babammış. Çok süper bir insan benimle çok ilgileniyo sürekli kucağındayım ilk günler o da hep bizimleydi sonra iş diye bişey varmış oraya gitmesi gerekiyormuş annemle beni bırakıp sabahları gidiyor çok üzülüyorum ben o gidince ama akşam olunca gene geliyor allahtan yoksa ben naparım. Annem de iyi hoş ama beni istediğim kadar çok kucağında gezdirmiyor beli ağrıyomuş beni taşımaktan babam öyle diil ama hep omzundayım atçılık bile oynuyo benimle onun kucağında evin içinde geziyoruz sonunda uyuyakalıyorum.

İlk günler annem çok komikti benim yaptığım herşeyi kağıda yazıyordu saat kaçta hangi memeden kaç dakika emdim, kaçta uyudum, kaçta altımı değiştirdi çiş mi yaptım kaka yaptım mı, huysuzluk ettim mi, ağladım mı 24 saatim kayıt altındaydı özel hayat diye birşey yoktu vallahi guk desem hop kağıt kalem elinde yazıyordu annem. Neymiş efendim beni bir süre sonra rutine sokacakmış ona göre anlamaya çalışıyomuş kaç saatte bir acıktığımı filan tabii onların hepsi hikaye rutin filan anlamam bu evin patronu benim zaten annemde 1. ayın sonunda anladı hanyayı konyayı ve benim dediğimin olacağını :)


Eskiden bebekler 40 gün dışarı çıkarılmazmış valla bence çok sıkıcı ben annem gibi gezmeyi seviyorum evde ağlarken bir bakıyorum bizimkilerde bir hareket beni de giydiriyolar anlıyorum gezmeye gidicez hemen susuyorum. Dünyayı görücem diye seviniyorum daha 9 günlüktüm annemler beni parka götürdü annem iki saat anlattı park şöyle güzel böyle güzel bir sürü arkadaş var büyüyünce hep gidicez filan dedi bende çok merak ettim ama daha yolda uyuyakaldımmmm ve hiçbirşey göremedim. Açık hava çarptı mı nedir park denen yerde hep uyudum annemler de sevindi beni parka götürdüler diye çok komikler ben paso uyudum birşey anlamadım ki neye seviniyosunuz. Neyse durun bakalım büyüyünce bu parktan eve gitmemek için neler yapıcam ben size. Zaten bu park bizim evin köşesindeymiş 20 günlüktüm oraya kahvaltıya gittik bu sefer azıcık uyanık durdum da etrafa baktım.



Hayatımın ilk 1 ayı içerideki 9 aya göre çok hareketli geçti vallahi daha 1 günlükken sünnet oldum, benimle tanışmak için eve bir sürü insan geldi, 2 defa hastaneye gittim iğne oldum, ilk defa parka gittim, ilk defa banyo yaptım suyu çok sevdim, annem babam ve ben dışarda yemek yedik, teyzemlerle dışarda kahvaltı ettik, alışveriş merkezi denen kocaman bir yer var oraya gittik annem ve babamla çok uslu durdum onlar alışveriş yaparken. Kısacası benim için çok olaylı bir aydı. Annemle babamı bazen delirttim annemi bazen ağlarken gördüm anneciğim ben ağlıyorum diye senin de ağlamana gerek yok ki ben bebeğim ağlamam çok normal ilk günler bunu bir türlü anlamadı benimkiler babam da annemde üzülüyodu ben ağlayınca. Bebekler ağlar bunu kimse öğretmemiş bunlara herhalde. Geceleri uyumadığım için annemle babamı çok yordum ama onlar çok tatlı gene de sürekli beni öpüp kokluyolar seviyorlar zaten annem sürekli "Allah'a şükürler olsun seni bize gönderdiği için" deyip duruyor , hımm Allah önemli biri olmalı annem ona teşekkür edip duruyor. Şimdilik benden bu kadar uykum geldi, hayatımın geri kalanını sonra yazmaya devam edicem, arkası yarın gibi :)



1 yorum:

  1. canım bu bloğu ve bütün yazılarını o kadar çok beğeniyordum ki ama bu yazı bir başka olmuş, poyraz'ın ağzından hayatını okumak gerçekten çok güzel, yerim ben onu, arkası yarını da bilirmiş serseri, canım benim poyraz'la hayatınız tamamen değişti ama onun tatlılığı herşeyi unutturuyor değil mi? hayatınız hep böyle ilk günlerdeki mutluluk ve heyecanla geçsin, minik poyraz'ın tatlı anne ve babasıyla çok uzun bir ömrü olsun inşallah...

    YanıtlaSil