27 Ocak 2010 Çarşamba

Mutlu Anlar...


Reklamdan esinlenip yazdığım yazıdan sonra mutlu anları kaydetmek gerek diye düşündüm. Çünkü herkeste öyle midir bilemem ama en azından benim için geçerli olan bir durum var; geçmişe baktığımda nedense hep ilk akla gelen anılarım kötü olanlar. Yaşadığımız bir kaza, hastalık, sevdiklerimizi kaybetmemizi en ince detayına kadar hatırlıyoruz fakat mutlu anlar nedense şıp diye gelmiyor akla. Tamam belki mezun olduğumuz gün, evlendiğimiz gün, bebeğimiz olduğu gün gibi çok önemli dönüm noktası olan mutlu anları hatırlıyoruz ama mesela annenin çilek reçeli yaptığı ve tüm evin çilek koktuğu, babanın seni alıp bahçede poz poz resimlerini çektiği gibi mutlu anların birçoğunu unutuyoruz. Oysa düşünürsek birçok kişini ömründe mutlu anlar kötü anlardan çok daha fazladır ama nedense mutlu anlar hep çok çabuk unutulanlar oluyor.

Poyraz doğduğu günden beri öyle çok mutlu an yaşadık ki onunla beraber buraya elimden geldiğince olayları ve duygularımı kaydettim ama anlar ve anılar yavaş yavaş hafızadan silinecek, o büyüdükçe yeni mutlu anlar eklenecek ve eskiler arşivde geriye doğru itelenecek onun için yazmak da fayda var. İlk aklıma gelen mutlu anlar:

* Hastanede Poyraz'ı ilk kucağıma verdikleri an kedi yavrusu gibi yanağımı yalamaya başlaması :)
* Bebeğinin ilk güldüğü an :)
* Sabah 7'de uyanıp, ağlayarak beni uyandırıp, ben gözümü açıp ona bakınca hemen gülmeye başlaması (sabah 7'de mecburiyetten değil de kendi isteğiyle gülerek uyananlar sadece bebekler mi acaba? bu çocuk kesin bana çekmedi :)
* Poyraz'ı yıkayıp,güç bela üstünü giydirdikten sonra, meme emerken uyuyakalması, o tertemiz mis gibi kuzuyu öpüp koklayıp yatağına koyduğun an :)
* Meme emerken iki elini sımsıkı kapatıp yumruk yaparak üst üste koyması ve her seferinde aynı hareketi yapması :)
* Ana kucağında kendi kendine otururken odaya girdiğini gördüğü an heyecanlanıp gülmeye başlaması, resmen seni gördüğüne sevinmesi :)
* Uzun süre huysuzluk yapıp ağladıktan sonra babasının omzuna kafasını gömüp uyuyakaldığı an :)
* İki elimi sımsıkı tutup kendini öne iterek ilk kez oturmayı başardığı an :)
* Poyraz'ı uyutup yatağına koymayı başardıktan sonra pc başına geçip, güzel bir müzik açıp, çay & kahve eşliğinde bloga yazı yazdığım anlar :)
* Yıllardır açma, poğaca ile geçiştirilen kahvaltıların yerine hafta içi bir günde sevgili ile güzel bir kahvaltı ettiğimiz sonra onu işe yolcu ettiğim, kendime "işte şimdi ev kadını oldum" dediğim an :)
* Sevgiliyle birlikte eve girip aceleyle yemek hazırlamak yerine o gelmeden yemeği hazırladığım ve gelince "hayatım elini yıka hemen sofraya oturalım" gibi klasik bir replik kullandığım an (nadir de olsa :)
* Vakitsizlikten ve üşengeçlikten asla yapmaya yeltenmediğim güzel yemek ve tatlıları yapıp, afiyetle yediğimiz anlar :)
* Ertesi gün erken kalkma derdi olmadan zaten uykuyla arası hiç olmayan sevgiliyle mısır patlatıp geç saatlere kadar film izlediğimiz, sadece Poyraz'ı emzirmek için ara verdiğimiz anlar :)
* Doktor kontrolüne gittiğinde, bebeği soyup tarttıklarında gayet iyi kilo almış olduğunu görünce büyük bir iş başarmış gibi mutlu olduğun an :)
* Birkaç saat ayrı kaldıktan sonra bebeğine kavuşup onu sıkı sıkı kucağında tutup, öpüp, kokladığın an :)

Hiç yorum yok:

Yorum Gönder