19 Ocak 2010 Salı

Mutlu Bir An...

Mutlu bir an: Kucağımda bebeğimle koltukta battaniyenin altında oturup çay içerken dışarıda ince ince yağan karı seyretmek, gözleri kapanıyor birazdan uyuyunca onunla koyun koyuna uyumak, uyanır uyanmaz gözlerimin içine bakıp gülüşünü seyretmek :)
Bugün bunu facebooktaki durumuma yazdım o an gerçekten reklamda anlatılan gibi mutlu bir andı. Camdan dışarıyı seyrederken neler hayal etmedim ki. Çok değil birkaç sene sonra kar yağdığında Poyraz'la sıkı sıkı giyinip dışarı çıkmayı ve kartopu oynamayı. Onunla ilk kardan adamını yapmayı, burnuna havuç takmayı , belki evden eski bir atkı bere bulup kardan adamına takmayı, ona zeytinden gözler yapmayı. Biz çocukken daha çok kar yağardı ve şimdiki gibi az yağmazdı yerler kesin kar tutardı ve bol bol oynardık. Senenin ilk karı yağdığında içimi bir sevinç kaplar, Poyraz'da böyle bir çocuk olursa o ilk kar yağdığında beraber sevinip kar tutsun diye dua ederiz. Ertesi gün kar tutmuşsa eğer kendimizi sokağa atarız, insan kartopu oynamaya doyamaz çocuk da olsa büyük de ama eldivenler hemen ıslanır ve eller donar. Onun için onun minik elleri üşümesin diye 2-3 tane yedek eldiven koyarım ceplerime ıslandıkça yenilerine takarım :). Sahile ineriz arabayla açık alanlarda kartopu oynamak daha zevkli oluyor, hasta olacak diye pinpirikleneceğime gönlünce koşup oynamasına ve karlarda yuvarlanmasına izin veririm. Minik burnu soğuktan kırmızı olunca hemen sıcak bir kafeye atarız kendimizi, kapının önünde ayaklarımızı yerlere vura vura karlarımızı dökeriz önce, içeri girip soyunup dökünürüz , muhakkak soba yanıyordur bir yerlerde ve o sobanın kenarına oturup ellerimizi ısıtırız. Babası ve ben ortamıza alırız minik kuşu üfleye üfleye ellerini, öpe öpe minik burnunu ısıtırız. Sıcak birşeyler söyleriz kendimize , yanımda mutlaka bir çanta çantada onun için süt vardır, rica ederiz sütü ısıtırlar hep birlikte içeriz, yanında kurabiye ısmarlarız :)



Camdan dışarıyı seyrederken bunları hayal ettim, 10 seneye yakındır sürekli çalışmış bir insan olarak hafta içi bir günde evde oturuyor olmak bile benim için mutlu bir andı zaten bir de kucağımda Poyraz varken daha ne isterdim? Bu esnada akşam olmak üzereydi ve hava kararmaya başlıyordu yavaştan, düşündüm birazdan insanlar yollara dökülecek evlerine ulaşmak için, belki kar yağdı diye biraz erken çıkacak kimileri, trafik eminim çok sıkışık olacak ve bir sürü insan sıcak evlerine ulaşmak için saatlerce trafikte bekleyecek, belki durakta araç beklerken üşüyecek, durağa yürürken ıslanacak ve hay allah nerden çıktı bu kar şimdi diyecek. İnsan o keşmekeşin içindeyken birçok şeyin tadına varamıyor ne yazık ki. Birden kendimi çok şanslı hissettim oğlumla vakit geçirebildiğim için hemen işe dönmek zorunda olmadığım için. Oysa daha dün sürekli evdeyim canım sıkılıyor bünye alışık değil bu kadar evde oturmaya, havalar ısınsa artık diyen de bendim. Bugünse azıcık da olsa yağan kar bir sürü şey hayal etmeme ve mutlu olmama yetti de arttı bile :)

3 yorum:

  1. canım benim ne güzel anlatmışsın hayalini, o günleri görmeyi biz de sabırsızlıkla bekliyoruz ama o zamana kadar her anının tadını çıkar canım, gerçekten çok şanslısın böyle tatlı bir bebeğin olduğu için ve onun yanında kalabildiğin için, her gününüz böyle mutlu geçsin inşallah canım...

    YanıtlaSil
  2. Özgür Anne'ye bıraktığın not getirdi beni buraya. Bir de adaş oluşumuz...

    Tüm hayallerinizin gerçekleşmesini diliyorum. Ve biliyorum ki hayaller gerçeklerin tohumlarıdır. Yeşermeleri biraz zaman alıyor, ama sonunda yeşeriyor, hayaller gerçek oluyor.

    Birlikte mutlu olun hep...

    YanıtlaSil
  3. Sevgili Nihal :)
    Güzel sözlerin ve dileklerin için çok teşekkürler, hepimizin hayallerinin gerçek olması dileğiyle, sevgiler...

    YanıtlaSil