16 Şubat 2010 Salı

Bu aralar...

İlk 3 ay oluşturmaya çalıştığım düzen falan hak getire. Son günlerde uyku diye birşey kalmadı Poyraz'da. Bir bebek olarak bu kadar uykusuzluğa nasıl dayanıyor anlamıyorum doğrusu. Elinden gelse hiç uyumayacak. Normalde akşam 9-10 arası uyurdu şimdi 12den önce uyumuyor küçük bey. Hadi geç yattı hiç olmazsa geç kalkar diye bekliyorum ama yok gene sabah 7de zınk diye uyanıyor. Gündüz uykularından zaten eser yok evde kesinlikle uyumama gibi bir huy geliştirdi. Evde zar zor uyusa bile yarım saat en fazla 1 saat sonra uyanıyor. Bazen 50 dakika uyusun diye uğraşıyorum ve sonuçta sadece 20 dakika uyanıp sanki saatlerce uyumuş uykusunu almış gibi kalkıyor. Fakat evden dışarı çıkınca çıkar çıkmaz daha apartmanın önünde gözünü kapatıyor ve kaç saat gezersek gezelim, evde parkenin çıkardığı çıt sesine gözünü açan çocuk dışarda ne kadar sarsılırsa sarsılsın, etrafta ne kadar gürültü olursa olsun uyanmıyor. Bende hava kötü bile olsa çıkarıyorum hergün böylece deliksiz 1,5 - 2 saat uyuyor sanırım gece uykularının geç saate gelmesinin nedeni de bu uykular aslında ama onun sağlığı için gündüz uyumasını istiyorum yoksa soğukta parkta gezmeye bende bayılmıyorum yani :(   Çok zor bir çocuk vesselam 4,5 ayda haşatımızı çıkardı diyebilirim. Şu anda saat gece 11 ve babası 1 saattir kucağında gezdirip uyutma çalışmalarına devam ediyor ama bizim cingöz hiç oralı değil.
Bu parka götürme mevzusunda kararsız kaldım resmen bir yandan hava alsın, deliksiz uyusun iyi olur diyorum bir yandan da o 2 saat uyku ona o kadar çok geliyor ki diyelim eve 4te geldiysek 8e kadar uyumadan durabiliyor.

Ayrıca ayaklarını yeni keşfetti habire ayaklarına dokunmaya çalışıyor bu sırada yana yatıyor yuvarlanıyor garibim ama çok tatlı :) Her yönden gelen insan seslerine kafayı çevirip bakmaya çalışıyor özellikle biz konuşuyorsak bir bana bir babasına kafayı çevirmekten yoruluyor, aslında ikimizin konuşmasına sinir oluyor sanırım. Akşam yemeğini yerken yanımızda oturuyor fakat ona bakıp onunla ilgilenmemizi istiyor eğer birşey konuşuyorsak kendisi bizden daha çok ses çıkarmaya çalışarak dikkatimizi çekmeye çalışıyor :)

3 ay boyunca banyoya bayılırdı bu huyu da tamamen değişti 15 gündür yıkanmamak için kıyametleri koparıyor. Ne güzel suyu seviyor diyordum hevesim kursağımda kaldı, su değer değmez çığlıklar başlıyor her türlü yöntemi denemeye başladık onu yıkayabilmek için.

İlk 3 ay az da olsa TV seyretti Poyraz ama son okuduğum araştırmalardan sonra gündüz evde TV kesinlikle açmıyorum. TV olmayınca çocuk da uyumayınca sürekli onu oyalamak için birşeyler üretmem gerekiyor zorlanıyorum açıkcası çünkü karşılıklı birşey yapacak kadar büyük de değil. Topu kendi kendime atıp tutuyorum, karşısına geçip müzik açıp dansediyorum bu çok hoşuna gidiyor kıkır kıkır gülüyor beni izlerken (deli olduğumu mu düşünüyor acaba ?:), birşeyler okuyorum ama çocuk kitapları değil kendi okumak istediklerim veya gazete ve dergi ama bunları ona okuyomuş gibi yapıyorum 20 dk.kadar sıkılmadan dinliyor, yemek yaparken, çamaşır asarken vs. sürekli ana kucağında onu da yanımda gezdiriyorum salonda ben yanında yokken tek başına durmak istememeye başladı. Ben salondan çıkınca çığlık atmaya başlıyor ben kapıdan girince gülmeye başlıyor yahu diyorum ne dengesiz çocuksun beni de kendine benzeticen yakında.

Doğum izninden sonra süt izinlerini toplu kullandım 26.Şubat'ta bitiyor süt izinleride açıkçası çok kararsızım bir tarafım "daha çok küçük sensiz yapamaz" diyor, öte yandan çalışmak Poyraz'a bakmaktan bin kat daha kolay gibi geliyor. Gerçekten bir bebeğe 24 saat bakmak en ağır mesaiden bile daha zor geliyor. Kısacası karar vermek çok zor bir yandan da bu kadar zor ve huysuz bir bebeğe ben annesi olarak zaman zaman dayanamıyorsam hangi bakıcı ona iyi bakar ki diye düşünüyorum. Ne yapacağımı bir türlü kestiremiyorum, normalde çok çabuk karar alabilen bir tipimdir ama insanın yavrusuyla ilgili kararlar alması ne zormuş. Bir yandan onun için en iyisini istiyorsun ama bir yandan en iyisi nedir bir türlü karar veremiyorsun.

Çocuğu sanki şikayet ettim gibi oldu ama işin doğrusu bu bence her anne bu zorlukları yaşıyor ama genelde güzel şeyleri yazıyoruz :) Eskiden hem gündüz uyurdu o sırada dinlenirdim akşam da erken yatardı o sırada da yapmak istediklerimi yapardım. Şimdi hem gündüz uyumuyor hem gece yatmak bilmiyor yani bütün gün onunla ilgilenmem lazım bu da çok ama çok yorucuuuuuuu. Burada şu anda onu uyutma mücadelesi veren babasına da teşekkür edelim o olmasa oturup iki satır yazı da yazamam yani çünkü gündüz bensiz hiç durmuyor minik yaramaz.

Neyse büyüyünce bunları okursun inşallah Poyraz bey, seni büyütmenin ne zor olduğunu herşeyin toz pembe olmadığını görürsün. Seni çok seviyorum tatlı kuşum ama nolur biraz uyuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuu ....

1 yorum:

  1. uyku paragrafına çok güldüm :D hahah

    YanıtlaSil