13 Mart 2010 Cumartesi

Ana Kucağından İndim.. Aferin yavrum

Poyraz doğduğundan beri tepe tepe kullandığımız, çok da severek aldığım ana kucağının ömrü dolmak üzere. Zira Poyraz'ın son 15 gündür en sevdiği aktivite eskiden uslu uslu oturduğu ana kucağından inme çalışmalarıydı. İlk 3 ayında Poyraz bu anakucağında hareket etmeden oturur biz onu sallardık, hareketlenmeye başlayınca kendi kendine bunu sallayabileceğini keşfetti ve bu iş çok hoşuna gitti sürekli kendini sallamaya başlamıştı. Fakat son 15 gündür sürekli olarak popoyu havaya kaldırıp aşağıya indirmek suretiyle yere doğru inme çalışmaları yapıyordu.

Aslında kemer var ama takınca beyefendiye fenalıklar geliyor, genelde de yanında olduğumdan takmıyordum. Fakat bu sabah mutfakta kahvaltı ederken tuvalete kadar gitme gafletinde bulundum. Bir bebeğin beş dakikada neler yapabileceğini hafife almışım. Mutfağa döndüğümde Poyraz ana kucağında değil yerdeydi. Kapıdan görünce önce bir panik oldum fakat yanına gittiğimde yüz ifadesi " evet anne 2 haftalık çalışmalarımın sonucunda aşağı inmeyi başardım, nasılım ama? " şeklindeydi. Şebek gibi gülüyordu iyi bir halt etmiş gibi sevinç içindeydi resmen. Özgürlüğüme kavuştum artık ana kucağında debelenmek zorunda değilim der gibiydi. Yani düşmüş diyemiyorum tam olarak çünkü düşse ağlardı ve ben duyardım. Bu başarısından gayet mutlu bir şekilde gülüyordu. Tabii ben düşüp kafasını bir yerlere çarpma olasılığına karşı tırsmış halimi sürdürüyorum, bundan sonra o kemer takılacak çocuğum üzgünüm ama bunu sen istedin :)))

Hiç yorum yok:

Yorum Gönder