28 Nisan 2011 Perşembe

Oyun gibisi var mı?

Çocuklar için en önemli iş oyun oynamak derler ya hakikaten öyle herşeyden bir oyun yaratabiliyor bu minik insanlar. Bende Poyraz'ın mümkün olduğunca başka çocuklarla vakit geçirmesini onlarla oynamasını istiyorum. Gerçi hala beraber oynamak için küçük ama en azından başka çocuklarla aynı ortamda olmaya, oyuncaklarla beraber oynamaya alışıyor böylece. Bebeklik kankaları Güney ve Zişanla ne zamandır görüşememişlerdi. Önce Zişan Almanya'ya gitti, ocak ayında bizimki devamlı hastalandı, sonra Güney hastalandı derken sonunda hepsinin iyi olduğu bir anı yakalayıp geçen Cumartesi bunları Kozzy'de buluşturduk. Oyun alanında gönülleince eğlendiler. Zişan top havuzuna bayılıyor ama bizimki hiç sevmiyor toplara basıp ayağa kalkamayınca sinir oluyor. Poyraz ve Güney genelde oyuncak evin içinde takıldılar.

Bir ara Poyraz Zişan'ın peşinden koştu ama bizim kız pek yüz vermedi :) ahh oğlum dedim hayatın boyunca kızların peşinden koşacaksın işte böyle :) Zişan'da çok hareketli tutabilene aşk olsun ordan oraya koşturuyor cadı :)


Oyun alanında hepsini aynı yerde tutabilmek bile zorlaşmış onu farkettim hepsi ayrı bir köşeye gitmek istiyor. Bir ara zıplatmaya çalıştık bunları ama benimkinin pek hoşuna gitmedi çıktı ordan, bir ara kaydıraktan kaymaya çalışıyorlar ama onu da tam beceremiyorlar daha. En güzeli oyuncakların olduğu köşede oynamaları ama bunu onlara anlatamıyoruz tabii etrafta koşturup duruyorlar.


Oyundan sonra çorba içirdik kuzulara yemek katında zaten öğlen oldu uykuları geldi yavaş yavaş benimki biraz arabada sallanarak hemen uyudu böylece bizde terasta oturup çay keyfi yapabildik :)

Hiç yorum yok:

Yorum Gönder